یک مشت زندگی که به هدر رفت

خب آخر هفته اي كه منتظرش بودم از راه رسيد امروز ساعت دو مث فنر تختي كه از بپر بپر دوتا بچه تخس جونش به لب رسيده و در ميره از كار و بار در ميرم و ميرم قاطي خودم تاااااااا يكشنبه صبح

باد خوبي مياد بااااد سسسسسرددد كه برگا رو ديوونه ميكنه ميكنه از رو درختا ميبره و منو ميكشه مني كه الانه اندازه ي برگاي اين درختا جون دارم و هي يكي يكي جونم كنده ميشه ميره تو باد روي تنه ي درختايي كه بي برگ شدن كله ي خودمو ميبينم باد منو كشته كنده برده كاشكي ساعت زود دو بشه

یک مشت زندگی که به هدر رفت...

آيا خواب هاي ت...مي تخيلي اند؟يا خواب هاي تخيلي ت...مي اند؟

یک مشت زندگی که به هدر رفت...

حس ميكنم همه چيز برايم تمام شده روحم مرده روح شادي روح جواني روح رقص روح ساز روح آواز در طول اين سالها مدام رخوت و مردگي را در تنم تكاندم توي سر و صورت جواني ام كوبيدم كه:هي...بيدار شو...بهار ميرسد ...بيدار شو ...برقص تكان بخور تو زنده هستي ...روزگار تغيير ميكند ...اميدوار باش بلند شو ببين كودكي به دنيا آمده چشم هايش را ببين ...بيدار شو صداي جشن مي آيد به تو ميرسد ...به تو دست هاي طبيعت بي منت ميرسد ...به تو هم ميرسد وزش باد پشت لاله ي گوش هايت ...منتظر بمان به تو هم ميرسد پيراهن حرير آسمان و جست و خيز توي دشت جواني...به تن خسته ي تو هم ميرسد امواج نوازشگر درياي خدا...اما حالا توي خزان ترين روز از زمستاني كه توي راه استاما امروز كه شبش بلندترين شب سال است تمام اميدهاي بلند من به دروغ ختم ميشود به كفر به بازيچه بودن توي دست روزگار به دود سيگار به دفترهاي ورق خورده ي سياه به شعر هاي مخوف پست مدرن كفرانگيز به روح هاي پفيوزي كه توي خواب هايم شبيه گربه هاي سياه مست خرناس ميكشند و توليد مثل ميكنند ...به لوليدن ميان آدمهايي كه شبيه كرم به تنم ميپيچند و زجرم ميدهند به فريادها و تخحقيرهاي پرا یک مشت زندگی که به هدر رفت...

یک مشت زندگی که به هدر رفت...

نيمچه مرد...آقاي زهره بيان ميكند:

یک مشت زندگی که به هدر رفت...

ماه واره هاي بي حجاب و بي پرده

یک مشت زندگی که به هدر رفت...